Convallariae herba
Ziele konwalii FP VI

Surowiec stanowi kwiatostan wraz z otaczającymi go liśćmi lub same liście. Surowiec zbiera się w początkowym okresie kwitnienia.
Monografia w FP VI nie podaje wymaganej zawartości substancji czynnych. Wskazuje jednak, że w recepturze można stosować jedynie surowiec mianowany, w postaci proszku (Convallariae pulvis titratus) o aktywności wynoszącej średnio 12,5 (zgodnie z FP IV) jednostki gołębiej.
Surowiec należy do wykazu B.

Zawiera glikozydy kardenolidowe, pochodne strofantydyny, strofantydolu, peryplogeniny działające na mięsień sercowy szybko, i bez objawów kumulacji. Głównym glikozydem jest konwalatoksyna - związek o najsilniejszym działaniu nasercowym, który jest wykorzystywany w stanie izolowanym. Surowiec zawiera także saponiny sterydowe i flawonoidy.
 

Cardiotonicum.
Wyciągi z konwalii mają działanie tonizujące na serce. Wzmacniają siłę skurczu mięśnia sercowego i nieznacznie zwalniają tempo jego pracy. Ziele konwalii zawiera słabo kumulujące się w organizmie glikozydy nasercowe, dlatego surowiec działa szybko i krótko. Zmniejsza to prawdopodobieństwo nadmiernego nagromadzenia się i wystąpienia objawów toksycznych. Preparaty z konwalii można podawać kilka razy dziennie. Surowiec działa również słabo moczopędne, co może mieć pewne znaczenie w zapobieganiu obrzękom towarzyszącym niewydolności serca.
Surowiec wykorzystywany jest obecnie do produkcji nalewki z konwalii (Convallariae tinctura titrata) będącej jednym ze składników popularnych kropli nasercowych i innych preparatów o działaniu wzmacniającym serce.
Wskazania: W osłabieniu mięśnia sercowego.
Uwagi: Surowiec przeciwwskazany w przypadku bloku przedsionkowo-komorowego i niedoboru potasu. Ostrożnie u osób przejmujących leki moczopędne i preparaty wapnia. Nie łączyć z glikozydami naparstnicy.
 

Roślina występuje w lasach liściastych i podlega częściowej ochronie. Surowiec jest pozyskiwany ze stanowisk naturalnych i hodowli.

Surowiec - liście są eliptycznojajowate, nagie, całobrzegie, o ostrym szczycie, u nasady zwężającące się. Unerwienie jest równoległe.
Liście - kruche, cienkie, żywozielone.
Kwiatostany - trójgraniasty głąbik, kwiaty 5-13 zwisłe, 6 ząbków, drobne, białe, szypułkowate. Głąbik nagi, bezlistny.
Pręciki - 5, słupek o zalążni trzykomorowej.
Zapach jest słaby. Smak gorzkawy.

Komórki epidermy liści prostościenne, wydłużone. Szparki obustronnie, typ liliacae, ułożone w rzędach. W miękiszu występują rafidy i pryzmaty.

Ostatnia aktualizacja: 2014-04-06